چه چیزی باعث شکست استئواینتگراسیون می‌شود؟
فرایند استئواینتگراسیون به ایمپلنت‌های دندانی کمک می‌کند تا پایه ریشه‌های دندان را تقویت کنند. بافت‌های استخوانی در ناحیه فک به دلیل یکپارچگی استخوانی، علی‌رغم آسیب ناشی از سوراخ‌کردن استخوان، قادر به رشد و توسعه آزادانه هستند. این فرایند باعث می‌شود بافت‌های هم‌بند و اعصاب استخوان فک راحت‌تر و سریع‌تر ترمیم و دوباره یکپارچه شوند.
استئواینتگراسیون به بافت استخوانی اجازه می‌دهد تا حتی در میان ایمپلنت دندانی که در زیر آن تعبیه شده است، حرکت کند و با بافت‌های دیگر متصل شود. ایمپلنت‌های دندانی به‌عنوان مانع برای رشد استخوان در نظر گرفته نمی‌شوند، بلکه به‌عنوان محرکی برای رشد استخوان عمل می‌کنند، زیرا از آلیاژ تیتانیوم تشکیل شده‌اند که به‌عنوان یک عنصر سازگار با استخوان شناخته می‌شود.
در زیر عواملی که باعث شکست اسئواینتگراسیون می‌شوند ذکر شده است.
عفونت ایمپلنت دندان
شایع‌ترین عاملی که باعث شکست استئواینتگراسیون می‌شود، عفونت است. بر اساس فرهنگ لغت آکسفورد، عفونت به‌عنوان فرایند یا وضعیت آلوده‌شدن تعریف می‌شود. این پدیده زمانی رخ می‌دهد که انواع مختلف میکروب‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها وارد یک ناحیه خاص از بدن می‌شوند، رشد کرده و به مناطق دیگر گسترش می‌یابند.
عفونت معمولاً به دلیل عادات بهداشت شخصی ضعیف ایجاد می‌شود و می‌تواند مشکلات سلامتی بیشتری را به وجود آورد، مانند تب، سرفه، سرماخوردگی، ضعف بدن، تحریک، خستگی و بسیاری موارد دیگر.
یک سیستم ایمنی قوی معمولاً از بدن در برابر عفونت محافظت می‌کند و به مبارزه با عفونت‌ها و کاهش شدت بیماری‌های ناشی از آن‌ها کمک می‌کند. بااین‌حال، برخی بیماران دارای سیستم ایمنی ضعیفی هستند که آن‌ها را در برابر عفونت آسیب‌پذیر می‌کند. این افراد معمولاً از علائم شدید عفونت رنج می‌برند و عفونتی که در طی فرایند ادغام استخوانی به وجود می‌آید، می‌تواند در شکست پروسه ایمپلنت‌های دندانی نقش داشته باشد.
موفقیت ادغام استخوانی به‌شدت تحت‌تأثیر عفونت قرار می‌گیرد. عفونت در زمان استئواینتگراسیون معمولاً از ناحیه لثه شروع می‌شود، زیرا قبل از سوراخ‌کردن استخوان فک، یک پارگی در خط لثه ایجاد می‌شود. این پارگی‌ها یا زخم‌های باز اغلب محل ورود میکروب‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها به داخل دهان هستند.
زمانی که بیمار عادات بهداشتی دهان و دندان ضعیفی داشته باشد، عفونت دندان می‌تواند منجر به مشکلات مختلف دهانی شود که اغلب به شکست جدی ایمپلنت منجر می‌گردد. عفونت در زمان عمل می‌تواند منجر به تورم لثه و زوال استخوان شود. اگر عفونت در محل جراحی وجود داشته باشد، احتمال بروز شرایطی به نام پری ایمپلنتیت وجود دارد. پری ایمپلنتیت به التهاب بافت‌های اطراف ایمپلنت دندانی اشاره دارد که منجر به زوال متوالی استخوان نگهدارنده ایمپلنت می‌شود.
در این شرایط، ایمپلنت دندان باید از استخوان فک بیمار جدا شود، اگرچه این مشکل قابل‌پیشگیری است. سایر علل عفونت، علاوه بر داشتن عادات بد دهان، شامل سیگارکشیدن، وجود لثه‌های ریز و دیابت هستند.
آسیب بافتی یا عصبی ایمپلنت دندان
آسیب به بافت‌ها و اعصاب دهان یکی از دلایل مهم شکست استخوان‌سازی است. بافت‌ها، به‌ویژه اعصاب اطراف ایمپلنت دندان، پس از نصب ایمپلنت دندانی در معرض آسیب قرار می‌گیرند.
زمانی که ایمپلنت کمی از انتهای عصب فاصله داشته باشد، بیماران ممکن است در بخش‌های مختلف صورت، از جمله زبان، لثه، لب‌ها، چانه یا گونه‌ها، احساس تند و تیزی کنند. این احساسات اغلب منجر به برداشتن ایمپلنت دندانی می‌شود، اما در برخی موارد ممکن است نیاز به یک دوره بهبودی دیگر باشد.
آسیب به بافت‌های دهان و اعصاب نزدیک به ایمپلنت دندان معمولاً ناشی از اشتباه در حین عمل جراحی است. به همین دلیل، به بیماران دندانپزشکی توصیه می‌شود که اطمینان حاصل کنند متخصص جراحی دارای مجوز و گواهی معتبر برای انجام عمل ایمپلنت باشد.
قراردادن مواد
قراردادن مواد به نصب تدریجی اجزای ایمپلنت دندانی اشاره دارد. این فرایند شامل دو مرحله است که توسط پروفسور برانمارک که بنیان‌گذار مفهوم استئواینتگراسیون است، پیشنهاد شده است.
مرحله اولیه:
در این مرحله، ایمپلنت در حفره جراحی در استخوان فک قرار می‌گیرد. پس از کاشت اولیه ایمپلنت، دوره بهبودی آغاز می‌شود. این دوره زمانی است که فرایند ادغام استخوانی نیز شروع می‌شود. بر اساس پیشنهاد برانمارک، استئواینتگراسیون باید همراه با روند بهبودی حدود سه تا شش ماه طول بکشد تا اطمینان حاصل شود که استخوان، ایمپلنت و سایر بافت‌های هم‌بند قادر به ایجاد پیوندهای قوی با یکدیگر هستند.
مرحله دوم:
پس از اتمام مرحله اول، به بیماران دستور داده می‌شود که دومین عمل جزئی را انجام دهند که در این مرحله پروتز قرار می‌گیرد.
روش دیگری که برای کاهش زمان بهبودی در هر روش ایمپلنت ایجاد شده، ایمپلنت دندان فوری نام دارد. ایمپلنت فوری به متخصصان دندانپزشکی این امکان را می‌دهد که ایمپلنت‌ها و دندان‌های مصنوعی را در یک عمل قرار دهند. بااین‌حال، برای اعمال مؤثر ایمپلنت فوری، مراحل لازم وجود دارد.
عواملی همچون زیست‌سازگاری ایمپلنت تیتانیوم، روش جراحی و طراحی ایمپلنت باید به‌گونه‌ای تغییر یابند که با الزامات عملیاتی ایمپلنت فوری مطابقت داشته باشند.
متأسفانه، در مواردی از روش بارگذاری نامناسب استفاده می‌شود. بارگذاری بیش از حد قطعات دندانی برای برخی از بیماران دندانپزشکی مشکل‌ساز می‌شود. این مشکل زمانی رخ می‌دهد که متخصص دندانپزشکی تصمیم می‌گیرد تمام اجزای ایمپلنت دندان را بلافاصله پس از قراردادن پست‌های دندانی نصب کند، بدون اینکه به پست‌ها زمان کافی برای ایجاد ارتباط مناسب با استخوان و سایر بافت‌ها داده شود.
لینک کوتاه : https://drborjian.com/?p=9546
